Terugblik clubuitje 25 en 26 april 2026

Zaterdag 25 april
Het clubuitje ging van start om klokslag 9 uur bij de parkeerplaats van Kinepolis Schagen.
We vertrokken met 6 auto’s en 23 deelnemers richting Breukelen en ik zat samen met Joke achterin in de auto van Peter en Renée. Na een uurtje kwamen we aan bij hotel-restaurant v.d. Valk in Breukelen, waar we konden genieten van koffie met koek.
Daar vroeg Ingrid mij of ik een verslag wilde maken van de eerste dag. Nou… dat durfde ik natuurlijk niet te weigeren.
Voordat we vertrokken naar de Blaauwe Kamer in Rhenen, was het nog even zaak om onze route goed te bepalen, want de actiegroep “Extinction Rebellion” had uitgerekend vandaag bedacht om de A12 bij Utrecht te gaan blokkeren.
Dat zou vast wel spectaculaire actiefoto’s opgeleverd hebben, maar onze eigen planning had toch echt wel voorrang.
We reden dus “onderlangs” naar Rhenen en dat ging prima.
De Blaauwe Kamer is een prachtig natuurgebied en heeft voor ieder wat wils ... het water van de Neder-Rijn, een vogelkijkhut, restanten van een oude steenfabriek, een kudde Galloway-runderen en een kudde koningspaarden. We bleven op ruime afstand van de paarden, want er liepen ook veulens bij.
Het was even zoeken naar de ruïne van de steenfabriek, maar na een heen en weertje over het pad langs het restaurant en over hobbelige zandpaden met her en der een boomstam kwamen we er.
Daar aangekomen vroegen we ons af of we wel welkom waren. Fred stond daar al een poosje voor de ingangsdeur te kloppen, maar werd niet binnengelaten. Claudia stond ook al te popelen om naar binnen te gaan. 

​Dat hield ons niet tegen om toch te blijven proberen en ja hoor…. Aan de achterkant was een ingang zonder deur en daar kon je naar binnen. Daar was het overigens een donkere boel.
(Wel prachtig om foto’s te maken) Op een gegeven moment stond er ook nog een mevrouw naar binnen te gluren met een blik van “wat moeten jullie daar”. Zou het de bewoonster zijn van dat duistere gebeuren???

​Om 14.00 uur vertrokken we richting Wijk bij Duurstede. We hadden duidelijk een toeristische route: over smalle dijkjes, kronkelige weggetjes en langs diverse wegafsluitingen.
Enkelen van ons werden nog ingehaald door een snelheidsduivel, die zowat ook nog een paar fietsers van de dijk af reed, maar gelukkig kwamen we heelhuids in Wijk bij Duurstede aan.
Het was inmiddels prachtig weer en de jassen konden in de auto’s blijven liggen.
Hier was van alles te zien: een haventje, een draaiende windmolen, leuke oude straatjes en een kasteel met een prachtig park eromheen.
Joke en ik wilden graag nog even om het kasteel heenlopen en twijfelden nog of we links- of rechtsom zouden gaan. Gerrie adviseerde om linksom te gaan. Maar Joke keek erg wantrouwend.  Meende Gerrie het nou serieus of werden we in de maling genomen?
Uiteindelijk maakte het niet veel uit of we links of rechtsom liepen. Maar prachtig was het zeker!
Het laatste autoritje ging naar landgoed Zonheuvel, waar we zouden overnachten. De auto van Peter en Renée kon daar mooi aan de laadpaal voor wat extra stroom. Maar zou dat lukken??? Renée had heel veel pasjes mee, maar ze waren stuk voor stuk ongeldig. Joke en ik begonnen al een beetje angstig te kijken. Straks moeten we morgen de laatste kilometers duwen….
Gelukkig kwam het toch nog goed, bleek later.
Na het inchecken en een lekker drankje op het terras gingen we aan tafel voor een driegangenmenu. Iedereen heeft heerlijk gegeten.
We konden de avond afsluiten in de bovenzaal van het hotel. Voor mij had de avond nog een nostalgisch tintje, want wat bleek…. Ik zat tussen 2 oud inwoners van Beverwijk en daar heb ik zelf ook mijn jeugd doorgebracht.
We waren het er alle drie roerend over eens, dat we niet terug zouden willen en dat West-Friesland toch stukken mooier en gemoedelijker is met als klap op de vuurpijl een hele gezellige fotoclub in Schagerbrug.
Tja…. En hoe de rest van de avond verliep, dat is een beetje vervaagd. Ik kan me nog herinneren dat er allerlei (wilde) verhalen van vroegere clubuitjes ter sprake kwamen en dat het ook nog ging over typische West-Friese uitdrukkingen.
Maar deze avond ging iedereen voordat de klok 12 uur had geslagen lekker naar z’n mandje.
Ik heb genoten van deze dag en van alle gezellige mensen om me heen. En hopelijk kom ik ook nog thuis met mooie foto’s.
Ik ben blij dat ik lid ben geworden van de fotoclub en ik hoop nog veel mooie clubuitjes mee te maken.
 
Inge Hergarden
 

Zondag 26 april
​De tweede dag begon met een overheerlijk ontbijt, die favoriet was van Erika die het zich goed liet smaken. Nadat de tassen gepakt waren, ging de groep op weg naar het bomen-museum – het Aboretum in Doorn. Dat bleek een schot in de roos, of eigenlijk de rododendrons. Een prachtig park met een keur aan bomen en struiken, waarvan er velen in de bloei stonden. Het ochtendzonnetje en de verstilde omgeving zorgde voor een heerlijke ambiance evensals de schitterende keramieke beelden. In een mum van tijd was iedereen uitgewaaid over het hele park, met de camera’s in de aanslag en op zoek naar mooie plaatjes van bomen en bloemen. Wat een fantastisch begin van de dag.

​Daarna was het een kort ritje naar het Fort bij Vechten, waar ook het Waterlinie-museum was gevestigd. Direct stoven daar enkele manlijke deelnemers af op de oude Deux-Chevauxs, hoewel Ingrid daar geen tijd voor had ingeruimd in het programma. Uiteindelijk kwamen de afgedwaalde schapen terug bij de kudde en werd het tijd voor koffie of thee met wat lekkers. De muffins en appeltaart liet men zich goed smaken; de hazelino’s bleken een iets grotere uitdaging waarbij Aris zich de tijd gunde om daarvan te genieten. Het tweede bedrijf bij het fort bestond uit een uitgebreide rondleiding door een super enthousiaste vrijwilliger, die ons groepje door alle hoeken en gaten van het oude fort leidde. Tijdens zijn inleidende praatje viel op dat één persoon een opvallende belangstelling bleek te hebben voor de latrines van de vroegere soldaten. 

​Het bleek ook voor de rondleider best een klus om de groep bij elkaar te houden; telkens weer was hij er een paar fotografen kwijt, die ondergronds gingen voor het perfecte plaatje. Dat was overigens wel lastig omdat er altijd wel iemand in beeld stond in de kleine ruimten. De rondleiding eindigde na veel verhalen en trapjes op en af bovengronds op het binnenfort. Aan alles komt een eind en dat was maar goed ook wat de hongerklop begon al aardig toe te slaan.
De tocht leidde vervolgens naar het centrum van Abcoude, voor sommigen via het centrum van Utrecht, voor de afscheidsborrel. Na een korte verbouwing van het terras, zeeg iedereen neer en werden de bestellingen geplaatst. Na het proosten op het super-weekend werden de borrelplankjes en de schalen met bruin fruit op tafel gezet. En in een mum van tijd verslonden; kennelijk had we de lunch gemist. Ingrid zag dat aan en regelde, na kortstondig overleg, een nieuwe serie met hapjes die eveneens hun weg vonden naar het inwendige van de mens. Tot slot bedankte onze voorzitter Ingrid en Sacha voor het organiseren van het clubuitje en het regelen van een tweetal prachtige zonovergoten dagen. Moegestreden ging daarna iedereen huiswaarts. 

Rien Eykelenboom